Człowiek, to brzmi dumnie?

Człowiek to brzmi dumnie... Pięknie to wymyślił Maksym Gorki. Ale czy na pewno? Mam wielkie wątpliwości. Ostatnie wydarzenia tak w makro jak i w mikro skali nie nastrajają mnie pozytywnie. Kim zatem jest człowiek skoro ponad dwa i pół tysiąca lat istnienia  demokracji nie znalazł recepty na godne i zgodne życie. Można byłoby z grubej rury walnąć mówiąc: jak był, tak i jest nadal - świnią, wilkiem, hieną, szakalem, gadem i innymi zwierzętami naraz.

Ale niech nikt mojego "atmosferycznego rozładowania" nie bierze do siebie. Broń mnie Panie, żebym niewinnych ludzi "smagał batem". Moje słowa, to nie tylko moja reakcja odruchowa na zachowania, co niektórych, ale i to może przede wszystkim, chęć nagłośnienia występujących w społecznościach zachowań, postaw, a także świadomego i zamierzonego wyrządzania krzywd innym, przez niektórych członków  tych społeczności.

Ostatnie wydarzenia – jakże bolesne i tragiczne - mniemam - spowodują refleksję nad traktowaniem jednych, przez drugich;  bo według mnie,  owo traktowanie jest źródłem społecznych konfliktów. Refleksję zalecałbym - głównie - radykalnym Liberałom.

W tym miejscu odwołam się do bardzo drastycznej scenki z życia zwierząt, która w takich momentach staje mi przed oczami, bo dotyczy zachowania się jednego zwierzęcia, wobec tragedii innego, a którą widziałem wiele lat temu. Na poboczu drogi leżał wyschnięty fragment zwłok kota (zapewne zginął pod kołami pędzącego auta) . Biegnący pies, na ich widok zatrzymał się, powąchał, podniósł nogę i obsikał. Czy pies mógł sobie wyobrazić kocią tragedię i to że to jego skóra mogła w tym miejscu leżeć, a nie kocia? Pewnie nie...

Człowiek jako istota rozumna może sobie tego typu sytuację wyobrazić. A jak się zachowuje wobec tragedii swego bliźniego? Często sam świadomie doprowadza do tragedii i to nie jednego bliźniego. Co można powiedzieć o człowieku, w porównaniu z innymi istotami żyjącymi na tym padole podłości? A no to, że często zbyt często nie różnimy się w swych zachowaniach od zwierząt. Zechcecie, to sobie nad odpowiedziami pogłówkujecie. Nie, to nie.

Z bólem serca konstatuję, iż dowody na poprawność zachowań "żyjątek" w przyrodzie coraz bardziej się kurczą, coraz częściej dowiadujemy się o tragediach jednych, skutkiem szkodliwej działalności drugich...

Człowiek musi - chcąc zachować swój gatunek w przyrodzie - powrócić do wartości moralnych przekazanych nam w spuściźnie przez dotychczasowe pokolenia - a trochę ich przed nami przyszło i odeszło. Naczynie z którego możemy czerpać tę spuściznę jest szerokie i głębokie. Wystarczy dokonać selekcji - co jest dobre, a co złe i wybrać dobro. Ono posiada tylko jedną definicję - bo prawda jest tylko jedna. Wyboru nie mamy! - Czy się tego doczekamy?