Na marginesie pewnego (subtelnego) wywiadu

Nie trzeba być  kaznodzieją, ani innym moralizatorem by stwierdzić, że  w Polsce i świecie kryzysy małżeńskie to norma. Rozwody, śluby, śluby   i rozwody, związki partnerskie itp. Jest to szczególnie widoczne, za sprawą publikacji w ilustrowanych magazynach. Słyną z takiej życiowej optyki niektórzy celebryci, polityków nie wyłączając.

     Były jednak, i są, związki, które mogły zaimponować swoją trwałością    i w które wpisywała się miłość najpiękniejsza pod słońcem. O takim dorastaniu do wspólnego szczęścia, o jego pielęgnowaniu, a przede wszystkim o wzajemnym zrozumieniu mówiła w wywiadzie w radiowej „Trójce” Małgorzata Niemen.  Rozmowę – w ramach cyklu „Godzina prawdy” -przeprowadził ze słynną modelką znany dziennikarz Michał Olszański. To inter view było przykładem wspaniałego warsztatu radiowego, a jego zawartość prawdziwą ucztą dla ducha. Małgorzata i Czesław Niemenowie z całą pewnością nie życzyliby sobie, aby zakwalifikować ich do grona celebrytów. Mimo wszystko, przynajmniej w moim przeświadczeniu, termin ten nie pasuje do tych dwojga ludzi o duszy horyzontalnej. Nie pasuje choćby dlatego, że oboje byli ludźmi aktywnymi i skromnymi. Budowali związek zapoczątkowany przypadkowymi spotkaniami, które okazywały się potem zrządzeniem losu.

    „(…) Czasami jak rozmyślam sobie o tym wszystkim, o  moim życiu, o naszym wspólnym życiu, to tak generalnie dochodzę do wniosku, że fajnie,   że był i że ja miałam okazję być u jego boku- powiedziała  żona artysty. – Czasami jak rozmawiam ze znajomymi  właśnie to oni pod tym kątem  mówią: zobacz, jakie mieliśmy szczęście, że byliśmy w tym samym czasie i że te emocje, ta wrażliwość, jakoś do nas docierały. To było nam dane. To było wielkie szczęście”.

    Po wysłuchaniu tej rozmowy utrwaliłem w sobie jeszcze bardziej przekonanie o tym, że może być dobrze tam, gdzie najłatwiej zniszczyć dobro. Pani Małgorzata zdumiewa nie tylko urodą i piękną kulturą słowa, ale także dobrze pojętym rozumieniem roli żony zmarłego przed ośmioma laty pieśniarza i obecnej roli babci. I w tym wszystkim znajduje czas na studiowanie fotografii     i obowiązki związane z działalnością oficyn fonograficznych wydających lub wznawiających nagrania jej męża.

    Pamiętam  zdjęcia obojga publikowane w prasie między innymi na okoliczność KFPP w Opolu. Dobrze pamiętam. W ich oczach kryła się niekłamana  fascynacja.

   Przyjemnie, z nieukrywaną radością , słucha się takich rozmów. Rozmów,    w których wciąż jest obecny idol mojego pokolenia, człowiek głoszący własnymi i klasycznymi tekstami, także poetyckimi,  prawdę o Człowieku. I to jest aktualne po dziś dzień, zwłaszcza, że wciąż poddawani jesteśmy ideologii głupoty i tchórzostwa, które proponuje się w miejsce pozytywnych ideałów.