O stanie wojennym raz jeszcze

Politycy, którzy swoje urazy osobiste przenoszą na grunt polityki nie powinni być wybierani na kolejną kadencję. Jednym z polityków, który nie uporał się ze swoimi uprzedzeniami i niespełnieniami  jest nasz minister spraw zagranicznych Radosław Sikorski. Ostatnio znów powrócił do absurdalnego pomysłu zburzenia Pałacu Kultury i Nauki. Pomijam tu ogromne koszty takiego przedsięwzięcia i zarazem obojętność rządu wobec braku szpitali, przedszkoli i szkół. Pomijam także ewentualną bezdomność wielu wartościowych instytucji mieszczących się w Pałacu, łącznie z Polską Akademią Nauk i uczelniami prywatnymi, z cenną Wszechnicą Polską włącznie – o ile doszłoby do zburzenia Pałacu. Szkodliwość takiego pomysłu wiąże się także i z tym, że funkcjonują w Pałacu teatry. Służy on społeczności nie tylko Warszawy. Trzeba mocno podkreślić, że w Pałacu są piękne sale wykładowe, że podłogi i ściany są zrobione z drewna – a nie z tworzyw sztucznych. Nikt ze zburzenia Pałacu nie odniósłby korzyści. Być może jedynie ci, którzy pracowaliby przy wyburzeniu, a potem dowiedzielibyśmy się o aferze.

Również urazy osobiste przenoszą na sprawy publiczne ci przesyceni nienawiścią politycy, którzy nazywają stan wojenny przestępstwem i nazywają tych, którzy wprowadzili stan wojenny „grupą przestępczą”. Pomijam tu, że odwołują się ci pałający nienawiścią i chęcią odwetu do wartości chrześcijańskich. A jest to nie do pogodzenia. Tak dziwnie się składa, że owa rzekoma grupa przestępców była honorowana przez rządy innych krajów, łącznie ze Stanami Zjednoczonymi i Janem Pawłem II, który dla polityków żądnych „krwi” jest niepodważalnym autorytetem. Pomijam też, że to właśnie politycy określani w Polsce mianem grupy przestępczej doprowadzili do okrągłego stołu. W takim razie konsekwentne byłoby oskarżenie na przykład Michnika, czy Wałęsy o to, że zasiedli przy wspólnym stole z „przestępcami”. Konsekwentnie, powinno się unieważnić wszelkie umowy zawarte przy okrągłym stole oraz wyrosłą z tych porozumień Konstytucję RP.

Powinno zaskakiwać opinię publiczną milczenie Tadeusza Mazowieckiego – określanego jako autorytet moralny – wobec oburzających zarzutów w stosunku do generała Jaruzelskiego i Jego otoczenia. Ale trzeba też pamiętać, że Tadeusz Mazowiecki nie przyznaje się do tego, że był zastępcą Bolesława Piaseckiego w PAXie i że zdradził tę organizację tworząc Stowarzyszenie „Więź”. Warto by jak najwięcej osób wiedziało o tym, że w piśmie o tej nazwie Mazowiecki szerzył poglądy personalisty chrześcijańskiego Mouniera oraz doprowadził do przekładu jego dzieł na język polski. Otóż Mounier dokonał syntezy poglądów ekonomicznych Marksa z etyką chrześcijańską, a więc wyraźnie twierdzi, że własność prywatna jest źródłem wszelkiego zła i niesprawiedliwości. Nakłania do przekształcania jej we własność wspólną. Nasuwa się retoryczne pytanie jak to się stało, że Tadeusz Mazowiecki został uznany jako autorytet, bowiem konformistycznie od 1989 roku stał się rzecznikiem własności prywatnej.

Wracając do stanu wojennego, oczywistym faktem jest, że wojska radzieckie stacjonowały nie tylko w Polsce, ale także na granicy z Czechosłowacją i NRD, gotowe do użycia siły. Kukliński dezerterując powiadomił o sytuacji Stany Zjednoczone. Amerykanie wiedzieli więc od niego o przygotowaniach do staniu wojennego. Ponadto Amerykanie milczeli w czasie wizyty wicepremiera Zbigniewa Madeja w Waszyngtonie, w dniach 6-9.XII.1981. To milczenie było swoistym sygnałem.

Najwyższy czas, by odejść od ocen politycznych, to znaczy by nie traktować ocen stanu wojennego jako pretekstu dla walki o władzę. Najwyższy czas, by nie oceniać go z punktu widzenia interesów partyjnych i korzyści, którą dla grupy osób przynosi negatywna ocena decyzji Wojciecha Jaruzelskiego.

Twierdzę, że żenujący i oburzający proces prowadzony przeciwko decydentom stanu wojennego ma przede wszystkim na celu odwrócenie uwagi od wad demokracji i kapitalizmu, który nieoczekiwanie został wprowadzony w Polsce w 1989 roku. Zostaliśmy oszukani, bowiem Solidarność obiecywała poprawiony socjalizm a nie system wprowadzający biedę, nieznane wcześniej bezrobocie, czy brak ochrony ludzi chorych. By ujawnić grozę stanu wojennego manipuluje się obrazem PRL przemilczając zdobycze socjalne tego okresu oraz rozkwit przemysłu, który przez ostanie dwadzieścia lat został zniszczony.

Trzeba podkreślić, że negatywne opinie o stanie wojennym głoszą także ci, którzy chcą w ten sposób zamazać swój udział w budowaniu PRL. Faktem jest, że stan wojenny nie dopuścił do przelewu bratniej krwi, że nie doszło do wojny domowej. Faktem jest także, że nie została dopuszczona interwencja wojsk Układu Warszawskiego. Na pomoc państw zachodnich nie mogła Solidarność liczyć.

Negatywne oceny stanu wojennego są wypowiadane ahistorycznie, to znaczy czynione z punktu dzisiejszego widzenia. Przekonują one tych, którzy nie żyli w tamtych czasach lub byli wówczas dziećmi. Nieuczciwość polega na tym, że manipuluje się nauczaniem historii wpajając młodzieży stronniczą interpretację tamtych wydarzeń.

Są osoby, których osobiście stan wojenny dotknął, ale umieli doznane urazy w sobie „przerobić”. Byłam świadkiem kilka lat temu historycznego spotkania w życzliwej atmosferze Krystyny Sienkiewicz – działaczki opozycji solidarnościowej – z Jerzym Urbanem. Może warto dodać, że generał Jaruzelski wydał rozkaz internowania nie tylko działaczy Solidarności, ale także na przykład Edwarda Gierka i kilku osób z KC PZPR. Wprowadzeniu stanu wojennego towarzyszyła milcząca aprobata Kościoła; Prymas Glemp nawoływał społeczeństwo do spokoju i poddania się koniecznym restrykcjom.

Dodam na zakończenie, że moja pozytywna ocena działań generała Jaruzelskiego jest o tyle obiektywna, że mam status osoby pokrzywdzonej, wydany przez Sąd Lustracyjny.