Przyszedł. Tak jak tego oczekiwaliśmy...

Przyszedł. Tak jak tego oczekiwaliśmy. 2012. Okrążał ziemię obejmując coraz to większą strefę geograficzną. Nowy Rok. A wraz z nim ulokowały się w naszej świadomości egzystencjalne, duchowe i moralne pytania. Tym, którzy nie rozumieją lęków i obaw  rodaków, ludziom o postawie cynicznej i hedonistom pragnę zadedykować Norwidowe słowa:

„Jak się nie nudzić? gdy oto nad globem
Milion gwiazd cichych się świeci,
A każda innym jaśnieje sposobem,
A wszystko stoi - i leci...

I ziemia stoi - i wieków otchłanie,
I wszyscy żywi w tej chwili,
Z których i jednej kostki nie zostanie,
Choć będą ludzie, jak byli...

Jak się nie nudzić na scenie tak małej,
Tak nie mistrzowsko zrobionej,
Gdzie wszystkie wszystkich Ideały grały,
A teatr życiem płacony -

Doprawdy nie wiem, jak tu chwile dobić,
Nudy mnie biorą najszczersze;
Co by tu na to, proszę Pani zrobić,
Czy pisać prozę, czy wiersze?-

Czy nic nie pisać... tylko w słońca blasku
Siąść czytać romans ciekawy:
Co pisał Potop na ziarneczkach piasku,
Pewno dla ludzkiej zabawy(!)-

Lub jeszcze lepiej-znam dzielniejszy sposób
Przeciw tej nudzie przeklętej:
Zapomnieć ludzi, a bywać u osób,
- Krawat mieć ślicznie zapięty!...”

(„Marionetki”)  Fot. Grymuza